چند دلیل کاملا شخصی برای انتخاب دوباره حسن روحانی

گیل نگاه/ فاطمه صابری

۱

تمام داروخانه‌های شهر را زیر پا می‌گذاشتیم و دست‌خالی به خانه‌بر می‌گشتیم؛ باآنکه بی‌پول نبودیم اما به‌جای «دارو»، «دروغ» به خورد بیمارمان می‌دادیم. بیمارمان مادربزرگ بسیار عزیزمان بود که در آغوشش بزرگ‌شده بودیم و حالا مقابل چشمانمان در حال مرگ بود. نسخه و درمان بیماری‌اش هم در دستمان بود اما کلید انبار داروها در دست رئیس دولت وقت محمود احمدی‌نژاد قرار داشت که باید حافظ جان و رفاه مردمش می‌بود.اما احمدی‌نژاد با دنیا سر جنگ داشت.هر بار که او قطعنامه‌های سازمان ملل را کاغذ پاره می‌نامید بند دل ما هم پاره می‌شد. چون ما به همراه صدها گیلانی باید راهی «زیر کوچه رشت» و ساختمان فرسوده‌ی غذا و داروی علوم پزشکی می‌شدیم و التماس می‌کردیم برای گرفتن دارو.

 

۲

سرطان اما نه تحریم می‌شناخت و نه افزایش سانتریفوژ و “حق مسلم” بودن انرژی هسته‌ای.سرطان پادزهر می‌خواست که بعد از سال ۸۸ یا در کشور وجود نداشت یا آن‌قدر کم بود که دردی از کسی دوا نمی‌شد. موضوع از اساس اهمیتی نداشت چون احمدی‌نژاد که هم‌زمان کاپشن‌های ارزان‌قیمت می‌پوشید و برای رنج مردم اشک از چشمانش جاری می‌شد نه‌تنها ما را که جهانیان مخالف با نظراتش را مشتی «خس و خاشاک» می‌دانست.

هر چه زمان می‌گذشت نفس بیمارمان تنگ‌تر می‌شد و دارو کمتر. آن‌قدر کم که در روزهای آخر مرفین را هم جیره‌بندی شده می‌دادند و خواهش می‌کردند اگر بیمارتان نیازی نداشت پس بیاورید برای تن دردمند بیمار دیگر. «نیاز نداشتن بیمار» یک تعارف کلامی بود. یعنی چند روز دیگر که عزیزتان مُرد باقی‌مانده دارو را پس بیارید برای بیمار در آستانه مرگ دیگر که برای درمانش که نه تسکین دردهای هنگام مرگش دارویی جز مرفین پیدا نمی‌شد.

مادربزرگمان نمی‌توانست بدون دارو با سلول‌های سرطانی مبارزه کند و در نبود داروهای کیفی و به‌موقع جانش را از دست داد. مانند امیرعلی ۵ ساله که کنار تختش بستری بود و روزهای آخر زندگی‌اش را می‌گذراند و سعید ۲۶ ساله که خانواده‌اش مقابل بیمارستان زانوی غم بغل کرده بودند و برای یک آمپول که قیمتش بیش از یک‌میلیون تومان بود گریه می‌کردند.

محمود احمدی‌نژاد می‌خواست با دنیا مبارزه کند و ایران تحریم شد و ما با دستانمان مادربزرگ را خاک کردیم.حتماً باید ماجرای مرگش را قضا و قدر می‌دانستیم. جای اعتراض وجود نداشت. با چشمان گریان ۳ عدد مرفین باقی‌مانده‌اش را هم به زیرکوچه‌نشینان تحویل دادیم .در میان کمبود شدید دارو،پمادهایی که کمی از آن باقی‌مانده بود را هم به بیماران بخشیدیم و باندهای بی‌کیفیت ساخت داخل را هم به زنی جوان دادیم و …

حالا ابراهیم رئیسی برگشته با همان وزرای احمدی‌نژادی و همان شعارهای آشنا که «ما می‌توانیم و می‌شود» به سبک خودشان و نه اصلی برای افزایش اعتمادبه‌نفس ملی.

۳

پدرم راننده است؛ کامیون دارد. بیشتر از ۴۰ سال است پشت فرمان، جاده‌های ایران را درنوردیده است. تجربه کار از زمان جنگ۸ ساله تا همین حالا را دارد.  از بازه زمانی سال ۸۸ تا ۹۲ «بابا» بارها از رشت به مقصد تهران را خالی یا با نصف ظرفیت کامیون راند و از آن‌طرف بدون «بار» برگشت چون «باری» برای انتقال به رشت وجود نداشت؛ حتی در بازار بزرگ تهران. بابا درمانده از وضعیت پیش‌آمده، گله می‌کرد و می‌گفت حتی در دوران جنگ هم‌چنین شرایط «قحطی‌زده‌ای» را تجربه نکرده بود.

پدر ما مانند صدها نان‌آور خانواده که عزت‌نفس برایشان ارجح‌تر از صدقه‌های گاه‌ وبیگاه احمدی‌نژاد بود زیر بار مشکلات اقتصادی «شکست» و به‌جای دولت پرمدعایی که قرار بود نفت سر سفره مردمانش بیاورد شرمنده خانواده‌اش شد و ۱۰ سال پیرتر و بیمار شد تا احمدی‌نژاد همچنان شعار دهد «ما می‌توانیم و می‌شود» و تحریم نعمت است.

۴

سال ۹۰ بود و قیمت‌ها لحظه‌ای افزایش پیدا می‌کرد. در بازار رشت مردی با تلفن همراهش بلندبلند صحبت می‌کرد. مکالمه‌اش که تمام شد مشت‌هایش را گره کرد و فریاد زد «محمود تی نوکرم.» شادی‌اش به خاطر آن بود که بالا و پایین شدن قیمت‌ها تنها در یک ساعت ۱۶ میلیون تومان سود در بازار شکر نصیبش کرده بود. در سوپرمارکت کناری‌ همین فرد، مرد میان‌سالی با صدایی آرام از فروشنده درخواست خرید «۲۵۰ گرم» شکر داشت برای صبحانه بچه‌هایش.

حالا همان تیم احمدی‌نژاد کنار ابراهیم رئیسی نشسته اما او مدعی است برنامه‌هایش را دانشگاهیان نوشته‌اند.ادعایی که اگر نگوییم دروغ که غیر صادقانه است.آن‌هم  از سوی مردی که تجربه مدیریت اجرای‌اش به یک سال هم نمی‌رسد  و تا ۴ هفته قبل مدعی بود فقط یک رای دارد و مانند شهروندان آن را در روز انتخابات به صندوق می‌اندازد. او حالا از نجات ایران می‌گوید؛با کدام برنامه؟ روشن‌ترین توضیح او طی سه هفته گذشته این بوده:اگر فقط دو بدهکار بزرگ بانکی بدهی‌شان را بپردازند می‌توان با آن پول مشکل دو هزار جوان را حل کرد!هزاران ایرانی اما این روزها شیفته شعارهای این مرد شده‌اند. درست مانند سال ۸۴

۵

تیم احمدی‌نژاد روی کار بود . در حال مصاحبه با یک نماینده مجلس بودم. از عدم مشارکت مردم در بعضی امور جمعی انتقاد داشتم. نماینده توضیحات توجیه گونه داشت. قانع نشدم . گفت:خانم از کدام مردم انتقاد می‌کنی؟ می‌دانی آمار واقعی افراد تحت پوشش کمیته امداد در شهر ما چند درصد است؟ او از رقم محرمانه بیش از ۷۰ درصدی افراد تحت پوشش کمیته امداد در شهر گفت.اما گفت برای آن‌که طرح این مسئله خوشایند نیست شما بنویسید حدود ۳۰ درصد. گفت وقتی ۷۰ درصد مردم شهر تحت پوشش کمیته امداد با مستمری ماهی زیر ۴۰ هزار تومان هستند انتظار مشارکت در امور اجتماعی را داری؟

۶

حالا احمدی‌نژاد برگشته است. کاپشنش را نه، اما ادبیات و وزرایی که برایمان «دولت معجزه هزار سوم» ساخته بودند را به کمک رئیسی فرستاده . روح او در کالبد دولت احتمالی رئیسی است. حتی اگر احمدی‌نژاد به‌عنوان یکی از طلبکارترین انسان‌های کره خاکی در کنج منزلش نشسته باشد و از برنامه‌های ویژه تخیلی‌اش برای مستضعفان و کوخ‌نشینان بگوید و هوادارانش را به تحریم انتخابات بخواند. او حالا دلخور است و رئیسی را از خود نمی‌داند نه آن‌که با او مخالف باشد فقط به این دلیل که قرار نیست خود بروی صندلی ریاست بنشیند.

۷

می‌گویند حافظه تاریخی مردم ایران ضعیف است. معتقدند اکثریت قابل‌توجه این مردم در ریشه‌یابی مشکلات دچار ضعف هستند و فقط حال را می‌بینند و با «قال» همراه‌ترند.

برای همین نه بهبود اوضاع در دولت اصلاحات در خاطرشان مانده و نه وضعیت سیاه و کشاندن کشور به پرتگاه در دوران احمدی‌نژاد.

در بین طرفداران رئیسی می‌توان افراد زیادی را دید که کمبودها و تحقیرها در دوران احمدی‌نژاد را از خاطر برده‌اند و با شعار متظاهرانه مبارزه با «اشرافی گری» تیم قالیباف و رئیسی همراه شده‌اند.

در بخش دیگری از این طیف از عوام تا افرادی مانند «امیر تتلو» و محمدعلی ثابت‌قدم شهردار رشت حضور دارند.

۸

به برگزاری یکی از مهم‌ترین انتخاب‌های مردم ایران تنها ساعاتی باقی‌مانده است. آن‌هایی که در ۸ سال دولت احمدی‌نژاد باپوست و گوشت خود لحظات وحشتناک را از سر گذرانده‌اند حالا درگیر تنش‌های روحی مختلف شده‌اند که نکند «بازگردند.»

برگردند و بازهم برای رسیدن به اهداف تخیلی‌شان مشت‌هایشان را به‌سوی جهان حواله دهند که نتیجه‌اش نه گیج شدن رقیب که به کما رفتن مردم است؛مردمانی شامل کودکان بیمار، جوانان بیکار،از دست رفتن عزت بین‌المللی و ورشکسته شدن کارخانه‌ها. چند درصد مردم تحمل فشارهای ۸ ساله دولت احمدی‌نژاد رادارند؟ کسانی که نه امیر تتلو هستند که مانند گل آفتابگردان عمل می‌کند و نه شهردار رشت که توجیهات غریب برای انتخابشان داشته باشند.

۹

اولی می‌داند تظاهر می‌کند و دومی هم مطلع است که هرگز تناسبی بین اهداف و شعارهایش با رئیسی و تیمش وجود ندارد.

تیمی که با سطحی‌ترین برداشت ممکنشان نهادهایی مانند سازمان ملل و یونسکو را در حد «روسپی‌خانه» پایین آورده و با برگزاری کنسرت مخالفت می‌ورزند. اما ثابت‌قدم توجیه می‌کند که باوجود حضور رئیسی، رشت همچنان می‌تواند پرطرفدارترین شهر ایران در برگزاری کنسرت باشد و ارتباطات ایران با جهان حفظ شود و وضعیت آن‌قدر بدون تنش ادامه پیدا می‌کند که طرح‌های شهردار مانند جهانی‌شدن رشت هم ادامه پیدا کند.

۱۰

اما تحریمی‌ها نه مانند امیر تتلو هستند و نه محمدعلی ثابت‌قدم.

امیر تتلو «شهوت» شهرت و دیده شدن به هر قیمت دارد و ثابت‌قدم دورنمایی ندارد جز ماندن به هر قیمت.

مردی که شهردار رشت است و در طول مدت مدیریتش موردحمایت جریان اصلاح‌طلب بوده اما در جریان انتخابات ریاست جمهوری از کاندیداهایی حمایت کرده که اصلی‌ترین شعارشان برخورد باکسانی بوده که با عنوان جعلی ۴ درصدی از آن‌ها یاد می‌کنند.

۱۱

به دولت ۴ ساله حسن روحانی می‌توان انتقادات زیادی وارد کرد؛ کارهای نکرده زیادی بر زمین باقی‌مانده و وعده‌های مختلفی عملی نشده است اما عملی نشدن این وعده‌ها از جنس دروغ‌های عجیب کاندیداهای اصولگرا نیست. کسانی که فراموش کردند چه خرابه‌ای تحویل روحانی دادند و حالا که کمی اوضاع بهتر شده دوباره  آستین همت را برای تخریب ایران بالا زده‌اند.

اما بنای ما این است که «زندگی» کنیم. چون به‌اندازه کافی روزمرگی داشته‌ایم. دیگر تحمل کش آمدن و توجیه کردن نداریم.

انتخاب حسن روحانی بین بد و بدتر نیست. به یاد بیاوریم روحانی چه ویرانه‌ای تحویل گرفت. اگر سرانه مطالعه در ایران پایین است سرانه «تاچ» گوشی‌های همراه که بالاست و دست‌کم روزی صدها بار تلگرام چک می‌کنیم. درباره ونزوئلا کشور دوست محمود احمدی‌نژاد حتماً در حد «فتونیوز» مطالعه کرده‌ایم یا ویدئوهایی دیده‌ایم. روحانی هیچ کاری هم نکرده باشد  که کرده، مانند طرح تحول سلامت و کاهش رنج‌های بیماران، بازگشت عزت ایران در عرصه بین‌المللی، کنترل تورم، سه برابر شدن مستمری افراد تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی، باز شدن نسبی فضا برای رسانه‌ها و فعالین سیاسی و…  ما را از ونزوئلا شدن نجات داده است.

من به روحانی رای می‌دهم، نه برای ترس صرف از بازگشت احمدی‌نژادی‌ها که نامش برای اهالی مستقل رسانه با وحشت گره‌خورده است. به روحانی رای می‌دهم به خاطر آن‌که نسبت به جایگاه کشورش توهم ندارد. مدرن می‌اندیشد و تلاش می‌کند برای شهروندان ایران که ساکن کشوری در گوشه‌ای از خاورمیانه هستند و نه مرکز جهان، تصمیماتی در استانداردهای بالا اتخاذ کند.

به روحانی رای می‌دهم چون مانند رقبایش دائماً شعار «مرگ بر…» سر نمی‌دهد و ساکنان این کشور را شایسته «زندگی» می‌داند، از تحریم بیزار است و از «ما» با عنوان «مردم بدبخت» یاد نمی‌کند.

(۰)(۰)



کد مطلب: 114714
تاریخ: ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۶

۱) نظراتی که موجب توهین، هتاکی و افترا نسبت به اشخاص حقیقی و حقوقی است منتشر نخواهد شد.
۲) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید.
mohamad

درود

(۲)(۲)

پاسخ

mohamad

انشالا درین بین شهردار رشت عوض بشه

(۳)(۲)

پاسخ

mohamad

رای ما روحانی و لیست اصلاحطلب ها
به امیدپیشرفت و تغییر و تحول اساسی در رشت امیدوارم این لیست واقعا کاری انجام بده در قبال رشت . منتظر تغییر شهردار و رسیدگی به وضعیت نابسامان اسفالت معابر و دیگر مسایل رشت

(۲)(۰)

پاسخ

گزارش تصویری
گزارش تصویری؛

هفتمین جشنواره توت‌فرنگی صوفیانده صومعه‌سرا برگزار شد

گیل نگاه/ رضا احمدپور: هفتمین جشنواره توت‌فرنگی صوفیانده صومعه‌سرا عصر امروز، پنجشنبه چهارم خرداد در روستای صوفیانده برگزار شد. روستای صوفیانده بدلیل داشتن ۲۰هکتار اراضی سطح زیرکشت، مرکز تولید توت فرنگی استان محسوب می‌شود. این جشنواره هر ساله مورد استقبال…

به روایت تصویر؛حضور چهره‌های سیاسی در مراسم بزرگداشت مهدی تقی زاده

گیل نگاه/مانی پوراحمد: عصر امروز پنج‌شنبه چهارم خردادماه مراسم سومین روز درگذشت مهدی تقی زاده پژوهشگر ، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی اصلاح‌طلب با حضور محمدباقر نوبخت معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان برنامه‌وبودجه،محمدعلی نجفی استاندار گیلان و جمع زیادی…

گزارش تصویری مسابقات ماراتن قایقرانی قهرمانی کشور در منطقه آزاد انزلی

گیل نگاه/پویا بازارگرد: مسابقات قایقرانی ماراتن قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی امروز پنجشنبه در حوضچه بندری مجتمع بندری کاسپین منطقه آزاد انزلی برگزار شد. در این مسابقات که با حضور رئیس فدراسیون قایقرانی، نایب رئیس کنفدراسیون قایقرانی…