کدام گزینه برای استانداری گیلان و شهرداری رشت مناسب‌تر است؟

مدیر بومی، لژیونر یا مستشار

گیل نگاه:بابک مهدیزاده روزنامه نگار گیلانی در سرمقاله مجله اینترنتی ناجه نوشت: فوتبال و سیاست در یک ویژگی، مشترک‌اند. هر دو برآمده از خصایل فرهنگی یک جامعه‌اند. پس در این یادداشت تصمیم گرفتم در تحلیل وضعیت توسعه‌یافتگی استان گیلان مقایسه‌ای داشته باشم با روند پیشرفت فوتبال در ایران.

۱-    بی‌تعارف گیلان با یک معضل اساسی درراه توسعه روبرو است؛ «معضل مدیریت». شاید بعضی‌ها متعصبانه معتقد باشند که مدیران قوی‌ای در گیلان حضورداشته و دارند. اما شواهد و قراین چندان با این ادعا سازگار نیستند. وضعیت کیفی مدیران را باید با دو فاکتور تحلیل کرد. اول نتایج برآمده از عملکرد مدیران است. تمامی مؤلفه‌های توسعه‌ای استان گیلان از آمار اشتغال تا درآمدهای سرزمینی و رتبه اقتصادی و توسعه‌یافتگی گیلان در سطح ملی نشان از وضعیت خوب ندارد. یکی از دلایل این «خوب نبودن» هم به نحوه مدیریت برمی‌گردد. دومین معیار در تائید عدم وجود مدیریت قوی ، نداشتن مدیران گیلانی در عرصه ملی است. در چهار دهه عمر جمهوری اسلامی ، بالاترین پست دولتی که در اختیار یک گیلانی قرار گرفت در همین دولت حسن روحانی بود که محمدباقر نوبخت معاون برنامه‌ریزی و سخنگویش شد. مسئولیتی که البته باید مورد تحلیل و واکاوی قرار بگیرد. قبل از نوبخت هم مهم‌ترین پست دولتی برای یک گیلانی مربوط به علی صوفی بود و وزارت نه‌چندان مطرح تعاون در دولت سید محمد خاتمی که بیش از آنکه به شناخته‌شده بودن صوفی ربط داشته باشد حاصل اتحاد مبارک نمایندگان دو استان گیلان و آذربایجان بود برای انتخاب دو وزیر از این دوخطه. با این اوصاف، گیلان در بین استان‌های دیگر کشور شاید کمترین نقش را در مدیریت ملی داشته باشد. چه وقتی مدیریت در یک استان آن‌قدر قوی باشد خودبه‌خود مدیرانش راه پیشرفت در عرصه ملی را نیز پیدا می‌کنند اما زمانی که مدیریت در یک استان قوی نباشد در بزنگاه حساسِ انتخاب مدیران ، همواره گزینه «مدیر غیربومی» یکی از اصلی‌ترین گزینه‌ها خواهد بود.

در عرصه فوتبال هم معیارهای مشابهی برای سنجش پیشرفت وجود دارد. یکی از آن معیارها نتایج حاصله تیم‌هاست. زمانی می‌توانیم تیم ملی فوتبال ایران را موفق بدانیم که نتایج خوبی در تورنمنت‌های بین‌المللی کسب کرده باشد و یا به‌صورت مستقیم به جام جهانی راه‌یافته باشد. اگر تیم ملی نتواند به جام جهانی راه یابد یا در بازی‌های آسیایی افتخاری کسب کند، هرچقدر هم که ستاره داشته باشد یک تیم ملی شکست‌خورده محسوب می‌شود. دومین معیار موفقیت فوتبال در هر کشوری ، داشتن ستاره‌های فوتبال است. ستاره‌هایی که رشد می‌کنند و در لیگ‌های مطرح بازی می‌کنند. تعداد بازیکنان بین‌المللی هر کشوری میزان استعداد فوتبال آن کشور را مشخص می‌کند ، همان‌طور که تعداد مدیران ملی هر استانی میزان استعداد مدیریتی آن استان را معرفی می‌کند.

وقتی یک استان به لحاظ توسعه‌یافتگی در سطح دیگر استان‌های کشور نباشد، وقتی یک استان در سطح مدیریت ملی خالی از ستاره باشد، درواقع وضعیت فوتبال کشوری را دارد که نه‌تنها در عرصه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی توان کسب مقامی را ندارد که هیچ ستاره‌ای هم در سطوح جهانی چه در عرصه مربیگری و چه در عرصه بازیکن ندارد. درست مانند وضعیت تیم ملی فوتبال ایران قبل از آمدن کی روش.

حال گیلان در شرایط حساسی قرارگرفته است. مرکز این استان – رشت – شهردار ندارد و این احتمال وجود دارد که در دولت دوم دولت حسن روحانی استاندار کنونی گیلان هم در جای دیگر به ادامه کار مشغول شود. پس باید برای بالاترین پست‌های مدیریتی در گیلان گزینه‌هایی انتخاب کرد. اما کدام مدیر برای توسعه گیلان و رشت مناسب است؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید دید کدام استاندار و شهردار بهترین عملکرد را برای استان و شهر داشته‌اند؟

شاید خیلی‌ها مرحوم قهرمانی را موفق‌ترین استاندار گیلان در ۴ دهه اخیر بدانند اما واقعیت این است که برای تحلیل عملکرد هر مدیری باید به دستاوردهایش نگاه کرد. مرحوم قهرمانی اگرچه انسانی والا ، مهربان و خوش‌اخلاق و خوش‌رفتار بود اما بزرگ‌ترین پروژه‌های اقتصادی و عمرانی گیلان در دوران استانداری مسعود سلطانی فر که اکنون وزیر ورزش و جوانان دولت است، رقم خورد. از کلنگ راه‌آهن رشت – قزوین گرفته تا پروژه نوستراک و احداث منطقه آزاد انزلی و کارخانه فولاد رشت. سلطانی فر یک استاندار غیربومی بود که عملکرد خوبی در استانداری زنجان از خود به نمایش گذاشت. البته که معاونین گیلانی‌اش یعنی قهرمانی و علیزاده و احمد حسینی و همین‌طور اتحاد نمایندگان گیلانی آن دوره مجلس در این عملکرد موفق ، تاثیرگذار بودند.

در شهر رشت نیز اگر بنا را بر تغییر و تحول شهر بگذاریم باید محمدعلی ثابت‌قدم را موفق‌ترین شهردار رشت در این ۴ دهه بدانیم. شاید انتقادات زیادی به ثابت‌قدم وارد باشد و هرکسی می‌تواند مخالفش باشد اما به‌هرحال «رشت» در دوران شهرداری وی به لحاظ هویتی و برندینگ آن‌قدر مهم شد که‌موجی از رشت دوستی شهروندان را در برگیرد و برای اولین بار نام شهردار رشت برای تک‌تک شهروندان آشنا شود. در کنار هویت‌سازی برای رشت بی‌انصافی است اگر بگوییم که پروژه عظیم پیاده راه فرهنگی که هنوز شاید ۱۰ درصد اهدافش هم برآورده نشده و یا احداث پارک‌های مختلف و خیابان‌های متعدد و فعالیت‌های فرهنگی موردحمایت شهرداری ، کارهای بی‌اهمیت و شکست‌خورده‌ای بوده‌اند. درهرصورت محمدعلی ثابت‌قدم اگرچه در مدیریتش نواقص زیادی دیده می‌شود و منتقدین جدی‌ای هم دارد اما یک مدیر بومی رشتی بود که سابقه خوبی هم در مدیریت در عرصه ملی داشت.

بنابراین هم می‌توان یک مدیر غیربومی بود و منشأ خیر شد مانند سلطانی فر برای گیلان و کی روش برای فوتبال ایران و هم می‌توان یک مدیر بومی بود و منها تحولات عظیمی بود مانند ثابت‌قدم برای رشت و فاتح‌تریم برای فوتبال ترکیه. مهم سابقه و داشتن کارنامه درخشان مدیریتی است.

با این اوصاف برای انتخاب استاندار آینده گیلان و شهردار رشت ما نیازمند مدیران قوی در سطح ملی هستیم و نه مدیرانی نام‌آشنا اما در سطح محلی. البته که بومی بودن بهتر است اما درنهایت فرق چندانی هم نمی‌کند. مهم نحوه مدیریت است. صفایی فراهانی برای اهالی فوتبال یک مدیر غیربومی بود (به‌واسطه عدم آشنایی با فوتبال) اما بهترین رئیس فدراسیون فوتبال لقب گرفت. کی روش هم که پرافتخارترین مربی فوتبال ایران است یک غیربومی است. مربی که بسیاری از مربیان بومی تا می‌توانستند جلوی پایش سنگ انداختند. پس نباید از مدیران غیربومی ترسید. بلکه باید برای پیشرفت گیلان از آن‌ها حمایت کرد. اما اگر مدیر گیلانی در عرصه ملی وجود داشته باشد خب طبیعی است که گزینه بهتری برای استانداری و شهرداری رشت خواهد بود. اگر فوتبال ایران دارای مربیان ایرانی در سطح بین‌الملل بود شاید دیگر نیازی به کی روش نداشت. ما هم برای استانداری گیلان و شهرداری رشت اگر مدیران بومی موفق در عرصه ملی داشته باشیم شاید دیگر نیازی به مدیر غیربومی نداشته باشیم.

۲-    وقتی چند دهه به بدنه مدیریتی یک استان بی‌توجهی شود و جوانان هیچ راهی برای ورود به بدنه مدیریتی نداشته باشند نتیجه‌اش یک خلأ مدیریتی عظیم در استان می‌شود. بعضی‌ها نامش را می‌گذارند قحط‌الرجال. فوتبال آلمان پس از شکست در جام جهانی ۹۴ بازهم به همان نسل قدیمی قهرمان سال ۹۰ اطمینان کرد و در جام جهانی ۹۸ هم با آن‌ها پا به میدان رقابت گذاشت که نتیجه‌اش یک تیم پیر و زهواردرفته بود. همین امر باعث شد که آلمان‌ها به فکر جوان‌گرایی بیافتند. چه در عرصه بازیگری ، چه در عرصه مربیگری و چه در عرصه سیاست‌های باشگاه‌داری. نتیجه‌اش یک تیم رویایی شد در سال ۲۰۱۴ و قهرمانی مقتدرانه آلمان در جام جهانی برزیل. همین امر در مورد فوتبال ایران هم صادق است. پس از خداحافظی ستاره‌های بزرگی چون علی دایی ، خداداد عزیزی ، مهدی مهدوی کیا ، کریم باقری و علی کریمی به‌یک‌باره فوتبال ایران خالی از ستاره شد اما کی روش با چند سیاست درست توانست جای خالی این ستاره‌های بازنشسته را پر کند. اول سراغ بازیکنان دو تابعیتی رفت. بازیکنانی مانند قوچان نژاد و دژاگه که در بهترین لیگ‌های فوتبال دنیا بازی می‌کردند و نیازی به تربیت دوباره نداشتند. بعد به لژیونرهای ایرانی اطمینان کرد. چون آن‌ها نیز در طی سال‌ها بازی در لیگ‌های اروپایی الفبای فوتبال را یاد گرفته بودند و با کار جمعی و روحیه تیمی آشنا شده بودند. سپس با ذره‌بین دنبال ستاره‌های آینده دار شاغل در لیگ ایران رفت. کی روش برایش نام بازیکن‌ها مهم نبود و هر انتقادی را هم به جان می‌خرید. او در صندلی مربیانش هم‌دست به کار بزرگی زد و از ستاره‌های جوان فوتبال ایران که بازنشسته شده بودند استفاده کرد. کی روش با این سیاست‌ها دو خدمت بزرگ به فوتبال ایران کرد. اول اینکه فوتبالِ خالی از ستاره ایران را با دعوت از خارجی‌های ایرانی‌الاصل و اطمینان به جوانان کمتر نام‌آشنای داخلی مجدداً پرستاره کرد و دوم با بها دادن به مربیان جوان ایرانی – چه به‌صورت مشاوره دادن به مربیانی چون علیرضا منصوریان و چه در خدمت گرفتن علی کریمی و جواد نکونام- نسلی از مربیان جوان ایرانی را با علم روز فوتبال آشنا کرد.

اما جوانان در عرصه مدیریت استان چه جایگاهی دارند؟ هنوز که هنوز است شاهد تعرفه مدیرانی نه‌تنها میان‌سال که پیر برای بعضی از ادارات هستیم درحالی‌که جوانان دیروز و میان‌سالان امروز همچنان در صندلی‌های عقب سالن معارفه برای مدیرانی که ۴۰ سال است مدیر هستند و بازهم مدیر خواهند ماند دست می‌زنند. این عدم تحول و جایگزینی در عرصه مدیریت دو نتیجه وخیم در پی دارد. اول اینکه بازده یک مدیر پا به سن گذاشته باسابقه مدیریتی دو دهه به بالا بسیار پایین است و دیگر مناسب مدیریت کلان نیست و باید به سمت مشاوره و تبادل تجربه برود. دوم اینکه با بها ندادن به مدیران جوان و نشاندنشان در صندلی‌های عقب سالن جهت تشویق مدیرانی که بیش از دو دهه است مورد تشویق جوان‌ها قرار می‌گیرند و اما همچنان آن‌ها را به چشم سربازان خود می‌نگرند ، درواقع به سیستم مدیریتی یک کشور خیانت می‌شود.

در هیچ کشوری در دنیا نمی‌توان سیستمی را پیدا کرد که طی ۲۰ سال نام یک دسته از مدیران بارها و بارها تکرار شود. اما در ایران و علی اللخصوص گیلان شاهد این فاجعه مدیریتی هستیم. اینک در سال ۹۶ نام همان مدیرانی به گوش می‌خورد که در سال ۷۶ به چشم می‌آمد. یعنی در این ۲۰ سال هیچ اتفاقی در این مملکت و این استان نیفتاد که سر هر بزنگاهی و برای انتخاب هر مدیری بازهم دنبال مدیرانی بگردیم که ۲۰ سال پیش هم مدیر بودند؟

اصلاح‌طلبان و اعتدالیون درواقع خیانت بزرگی در حق کشور و استان خود مرتکب می‌شوند که در دولت جدید روحانی نیز به همان روال سابق عمل کنند و به جوانان دیروزشان که اینک مرز ۳۵ سالگی را هم رد کرده‌اند پست توهین‌آمیز و محقرانه مشاوره بدون استخدام را بدهند و آنگاه به مدیران دو دهه‌ای خود بازهم پست مدیریتی دیگری پیشنهاد کنند.

در آلمان وقتی هلموت کول در عرصه مدیریت کشور مرتکب اشتباه شد حزب دموکرات مسیحی او را برکنار و یک زن جوان به نام آنگلا مرکل که ازقضا تربیت‌شده خود هلموت کول بود را جایگزین کرد و نتیجه‌اش تولد قوی‌ترین زن سیاستمدار جهان شد.اما در ایران و علی اللخصوص گیلان در سال ۹۶ نام همان افرادی را بی‌هیچ تغییری در راس احزاب اصلاح‌طلب و اعتدالی می‌بینید که در سال ۷۶ می‌دیدید.

این عدم‌تغییر یعنی وجود یک مرداب مدیریتی و سیاسی. خیانت اصلاح‌طلبان و اعتدالیون آنجاست که کشور را خالی از مدیرانی می‌کنند که آینده این مملکت به آن‌ها نیاز دارد. بدون داشتن مدیران پرورش‌یافته ، این مملکت به‌سختی می‌تواند راهش را در مسیر توسعه پیدا کند.

گیلان هم‌اکنون نیز در حوزه مدیریت دارای معضل و مشکل است چه برسد به فردای نزدیکی که دیگر “طبیعت” اجازه مدیریت مدیران چند دهه‌ای استان را نمی‌دهد و مدیران آینده ما نسلی پرورش نیافته و بی‌تجربه و ناآگاه باشند. به خدمت گرفتن جوانان و پرورش دادنشان برای پست‌های مهم مدیریتی نه‌تنها خدمت به نسل جوان که خدمت به آینده کشور است. مگر آنکه صندلی مادام‌العمر مدیریت برای آقایانِ «همواره مدیر» مهم‌تر از آینده کشورشان باشد.

گيل نگاه: انتشار اخبار و يادداشت های دريافتی به معنای تاييد محتوای آن نيست و صرفا جهت انجام رسالت مطبوعاتی و احترام به مخاطبان منتشر می‌شود.

(۰)(۰)



کد مطلب: 132847
تاریخ: ۲۱ مرداد ۱۳۹۶

۱) نظراتی که موجب توهین، هتاکی و افترا نسبت به اشخاص حقیقی و حقوقی است منتشر نخواهد شد.
۲) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید.
محسن

تحلیل جالبی بود از اوضاع مدیریتی گیلان. به نظر بنده مسئله ریشه دار تر از اینها باشد. مدیران واقعی اصلا درحلقه نیستند .به خاطر فاکتور های کذایی که درگزینش افراد برای پست های حتی پایین جلو پای افراد می گذارند. مشکل دیگر ما در مرکز استان اینه که خیلی از ساکنین شهر که مهاجرین از شهرهای اطراف واستانهای دیگر هستند در این شهر زندگی می کنند ولی هیچ ارقی به شهر ندارند واز همه واز زمین وزمان شاکی هستند. کار فرهنگی زیادی باید انجام بگیرد ومدیریت کلان استان باید فکری جدی برای این معضل بکند.

(۰)(۰)

پاسخ

فرهاد

درود
در تایید مطالب آقای محسن، شرایط کذایی گزینش مدیران در این کشور و بویژه در استان گیلان به گونه ای است که آدمهای بزرگ با انگهای مختلف رانده می شوند و در نتیجه آدمهای کم سواد و کوچک که بیشتر از روستاهای دور افتاده استان و خارج از استان به رشت مهاجرت کرده اند به پستهای مهم مدیریتی گمارده می شوند!!
آدمهای تکنوکرات که در شهر رشت به وفور یافت می شوند اکثرا" به لحاظ شرایط حاکم بر کشور گوشه نشین هستند، چونکه این آدمهای بزرگ نمی توانند خود را با معیارهای موجود وفق دهند.
شما نگاه کنید در گزینش این آقای پاکبان در شورای شهر مردم چه می گفتند!!
مردم می گفتند اینقدر به مهندس و دکتر رای دادیم کاری نکردند و با سوء مدیریت خود وضع را بدتر کردند ما یک پاکبان را انتخاب می کنیم شاید وضع موجود بهتر شود!!!
حال آنکه کسانی را که مردم بصورت فله ای و با طرفندهای انتخاباتی کاندیداها انتخاب کردند افراد بی هویتی بودند که صرفا" یک پیشوند مهندس یا دکتر را یدک می کشیدند و مردم سطحی نگر نیز گول خوردند!!
برای انتخاب باید کاندید مورد نظر ریشه یابی شود اولا" اهل کدام شهر است، شغلی که به آن مشغول است چیست، وابستگی او به مرکز قدرت و سوابق او نیز بررسی شود که نمی شود و اکثر مردم گول زرق و برق این افراد را می خورند و به انان رای می دهند.
بله تصمیم گیران شهر رشت اینگونه انتخاب می گردند
امیدوارم رشتوندان به خود بیایند و شهر را با گزینش مدیران بومی و تکنوکرات نجات دهند

(۱)(۰)

پاسخ

مومن صالحی

اولا از قلم شیوای اقای مهدی زاده هم لذت بردم و هم خوشحالم که نسل جوانی از روزنامه نگاران حرفه ای وارد صحنه فرهنگ و مطبوعات گیلانی شده اند که بیش از اموزش انان در روندهایی تعمدی ، خود با تلاش وکوشش بدینجا رسیده اند .
دوم انکه ضمن تاکید به نکات مطروحه در این یادداشت، دغدغه مورد اشاره نگارنده تحت عنوان کادر سازی ،اصل اول همه کارهای تشکیلاتی احزاب و گروهها در سراسر جهان بوده و هست .
انتقاد بجایی هست که چرا این کار نمیشود ؟ شاید به تعبیری نگران سرنوشت کشور شوراهای سابق هستند که اولین رهبر جوان حزب کمونیست ان ، دستاورد همه ان نظام کمونیستی متوهم را بر باد داد .ایکاش با واقعیات کنار بیاییم و برای جابجایی های مسالمت امیز قدرت تدابیری ژرف اندیشیده شود .

(۱)(۰)

پاسخ

فرامرز

فقط کرباسچی !

(۰)(۰)

پاسخ

گزارش تصویری

گزارش تصویری مراسم اختتامیه هشتمین جشنواره تئاتر شهروند لاهیجان

گیل نگاه/احسان حسن‌پور: صبح امروز شنبه سه روز بعد از اجرای 20 نمایش خیابانی در نقاط مختلف لاهیجان مراسم اختتامیه هشتمین جشنواره تئاتر شهروند لاهیجان با حضور جمعی از چهره‌های فرهنگی و مدیران برگزار شد. در این جشنواره…

گزارش تصویری؛

به جا مانده از هشتمین جشنواره تئاتر خیابانی شهروند لاهیجان

گیل نگاه/پویا بازارگرد: هشتمین جشنواره تئاتر خیابانی شهروند لاهیجان بعد از سه روز اجرا از 25 مردادماه در نقاط مختلف این شهر و استقبال شهروندان صبح امروز شنبه 28 مرداد به کار خود پایان داد. در طی 3…

به روایت تصویر؛

خاطره سازی «دنگ شو» برای مردم رشت با همنوایی؛«خطا کردم»

گیل نگاه/مانی پوراحمد: گروه موسیقی «دنگ شو» جمعه‌شب برای مردم رشت لحظات خاطره‌انگیزی ثبت کرد. هرچند که این گروه پیشروی موسیقی تلفیقی از آغاز فعالیت هنری‌اش یعنی 83 تنها چهار آلبوم شیراز چل ساله، دلتنگ شو، اتاق گوشواره…