یک روز غم‌انگیز با بیماران بخش روماتولوژی بیمارستان رازی رشت؛

خوابیده در غبار

گیل نگاه/بابک مهدیزاده: پزشک‌ها و پرستارها ریخته‌اند سرش با یک دستگاه تنفس مصنوعی. چند روز است کارشان ‌همین است. آن‌هم در یک اتاق کوچک که ۶ تخت را تنگ هم جا داده‌اند و همراهانی که می‌لولند بین بیماران و دست و پای پزشک‌ها. بیمار نبضش می‌رود و پرستارها فریاد می‌کشند و دکترها می‌دوند. همه این‌ها جلوی چشمان وحشت‌زده بیماران دیگر. بیمارانی که برای بهبودی بیش از هر چیز به آرامش و روحیه نیاز دارند. یکی اشک می‌ریزد و دیگری مدام از همراهش می‌پرسد: رفت…

این بار رفت… پیرمردی بود لاغر و ناتوان. باید در بخش اورژانس بستری می‌شد اما به گفته پرستار بخش روماتولوژی،چون  در اورژانس و CCU تختی برای بستری شدنش وجود نداشت به این بخش منتقل شد. ربطی به بیماری‌اش نداشت. کسی از درد رماتیسم که نمی‌میرد. اما این‌یکی مُرد؛ درست جلوی چشمان وحشت‌زده بیماران دیگر که آمده بودند خوب شوند و بروند خانه‌هایشان. حالا همه بهت‌زده‌اند. تازه اولش هست. خانواده مرحوم هجوم می‌آورند. اتاق جای نفس کشیدن نیست. یکپارچه سیاه شده است. اشک و ماتم. بیماران تخت‌های دیگر به خاطر دردهای جسمانی و استخوانی و دیابت توان حرکت ندارند که صحنه را ترک کنند و از مهلکه جان به درببرند. همه این اتفاقات دردناک جلوی چشم ۵ بیمار دیگر بخش روماتولوژی بیمارستان رازی می‌گذرد. بیمارانی که از سر ناچاری و به امید بهبودی به تنها بخش روماتولوژی بیمارستان‌های گیلان آمده بودند، حال مرگ را در یک‌قدمی خود دیده‌اند.

وضعیت جنگی در بیمارستان رازی

این صحنه تنها نمایی از سریال ترسناک و درد آوردی است که هرروز و هر ثانیه در بیمارستان قدیمی و دولتی رازی تکرار می‌شود و این تازه بهترین بخش این بیمارستان است. به بخش اورژانس که می‌روی. راهروها هم پر است از تختخواب‌های بیمارستان با بیماران بدحال و بعضاً در حال مرگی که دوش تا دوش هم، به ردیف خوابیده‌اند. یادآور روزهای جنگ. بیشتر شبیه فیلم‌های جنگی است و بیمارستانی که آخرین پناه انسان‌هاست. بوی تعفن و رد خون و چشم‌های بی‌فروغ انسان‌ها. گچ‌های ریخته شده دیوارها و کاشی‌های شکسته و زردی سقف و کم نوری لامپ و کثیفی زائدالوصف بیمارستان و پایین‌ترین سطح کیفت غذا به کنار. یخچال اتاق بیمارها که درش را بازکرده‌اند تا بخش به شیوه قدیمی و ابتدایی آب شود و گنداب شره کرده است کف سالن نگهداری بیمارها هم به کنار. حتی چسب‌های نواری زده شده بر سرامیک دیوار اتاقی که می‌بایست همیشه استریلیزه باشد هم به کنار. مطمئناً این حجم از کثیفی و بی‌توجهی و آلودگی در هر واحد صنفی دیگری بود مرکز بهداشت و تعزیرات بلادرنگ دستور پلمپش را داده بودند. اما بیمارستان… پزشک… جامعه پزشکان… نیازمندی آدم‌ها… آخرین امید نجات…

همراهان بیمار، بیمار شده در سیستم معیوب

این کلمات، پازل مرگ است انگار؛سیکلی معیوب و جانکاه، کسی را هم قدرت پیشگیری آن نیست. بیمار شاید تمام این دردها را تحمل کند اما اگر فرشته نجاتش یعنی پزشک با او بی‌مهر باشد دیگر آخر خط است.

همراه بیماری که به خاطر درد در کتف و کمرش یک هفته است در بخش روماتولوژی بیمارستان رازی بستری شده معترضانه به دکتر می‌گوید: «پس چرا هیچ‌کس جوابمان را نمی‌دهد.» دکتر همان‌طور که در حال راه رفتن است بی‌آنکه نگاهی به همراه مریض بی اندازد آهسته و مقتدر می‌گوید: «وقت ندارم» شاید حق داشته باشد. رزیدنت است و یک نفر آدم بین آن‌همه بیمار. اما همین یک جمله‌اش آستانه تحمل همراه بیمار را به نقطه‌جوش می‌رساند. زن است اما می‌رود که حمله کند به آقای دکتر: «مگر حیوانیم که حتی زحمت نگاه کردن به آدم را هم به خودت نمی‌دهی. وقتی سوال می‌پرسم وظیفه‌ات است جواب مرا بدهی.»

در فیلم‌های خارجی وقتی بیمارستانی را نشان می‌دهند پزشک‌ها بعد از هر معاینه و عملی، می‌ایستند و باحوصله به تمام سوالات همراهان بیمار جواب می‌دهند. وضع اگر وخیم باشد می‌آوردنش در اتاق تا با توضیحات علمی و دلداری ، حالشان را خوب کنند. چرا؟ چون این همراه بیمار است که باید روحیه پرستاری از بیمار داشته باشد. همراه نالان ، حال بیمار را هم خراب می‌کند و افسردگی، آخر کار هر بیماری است و تیر خلاص بر مقاومت و مبارزه. اما اینجا…ایران… فرقی نمی‌کند بیمارستان خصوصی باشد یا دولتی… همراه بیماری که مبتلا به مرض قند است و مچ پایش دچار عفونت شده می‌گوید: « دو هفته است بیمارمان در اینجا بستری است. بیماری قند دارد و نمی‌تواند برود زیر تیغ جراحی. تا اینکه دیشب بعد از دو هفته با تلاش دکترها و داروها توانستند دیابتش را کنترل کنند و آماده جراحی شود. ساعت ۱۱ شب آماده‌اش کردند و بعد از نیم ساعت برگردادند. در اتاق عمل گفتند جانداریم و نوبت یک بیمار اورژانسی است. این یعنی اینکه بازهم باید چندین روز منتظر بمانیم تا دیابتش به نقطه پایینی برسد و عمل شود. هیچ‌چیز اینجا تغییر نکرد جز پاهای پدرم که دو هفته پیش فقط انگشتش سیاه شده بود الان کل مچ پایش. اگر دو هفته پیش فقط می‌بایست یک انگشت را می‌بریدند الان احتمال بریدن کل مچ پا به پایین هست. هیچ دکتری هم حوصله صحبت با بیمار را ندارد. درمانده انگار ول شده‌ایم در بیابانی برهوت.»

پزشکانی که برای ویزیت حضور ندارند

بیماری که دچار رماتیسم شدید گردن است می‌گوید: سه هفته است که اینجایم. درد و بیماری‌ام به کنار. به‌هم‌ریختگی و بی‌برنامگی و آلودگی بیمارستان بیشتر حالم را خراب می‌کند. پزشک معالج ما آقای ]…[ است. او به من نامه بستری شدن در بیمارستان رازی را نوشت. اما حتی یک‌بار هم مرا اینجا ویزیت نکرد. وقتی مطبش رفتم و گفتم خانمم کارمند آزمایشگاه ]…[ است با بدخلقی گفت جواب آن آزمایشگاه را قبول ندارم و برای یک آزمایشگاه دیگر نامه نوشت. همین تغییر یک هفته درمان مرا به تاخیر انداخت. الان بیشتر از یک ماه است که درد می‌کشم. بی‌آنکه دلیلش را بدانم و دکترها هم دلیلش را بگویند. یکی از این رزیدنت‌ها به من گفت که رماتیسم بیماری پیچیده‌ای است و دنیا عاجز مانده از شناخت کاملش. اما من که متوجه این مسائل نمی‌شویم.  یک ماه است درد می‌کشم و سه هفته است این بیمارستان بستری‌شده‌ام. اولین روز یک دکتر معروف آمد و امیدوار شدیم با آمدنش اما از فردایش پیدایش نشد.آخر فهمیدم رفته مسافرت، به او خوش بگذرد اما ما هم آدمیم به خدا. حالا هرروز یک دکتر جدید سراغم می‌آید و آزمایش می‌نویسد. دانشجویان ترم آخر پزشکی هم می‌آیند. شده‌ام عین یک موش آزمایشگاهی اما کسی حتی یک کلمه به من چیزی نمی‌گوید. همین‌طور می‌روند و می‌آیند انگار که اصلاً وجود ندارم. انگار اصلاً مرا نمی‌بینند. فقط کالبدی می‌بینند که باید تشریحش کنند. دیگر خسته شده‌ام.»

بیمارستان‌هایی شبیه همدیگر ازنظر سطح خدمات

این‌ها همه شاید تکرار مکررات باشد برای ماهایی که می‌دانیم چه خبر است در بیمارستان‌ها. از رازی تا پورسینا و از آریا تا گیل. همه شبیه همدیگرند. فقط شدت و حدتشان باهم فرق دارد. در همان یک روزی که به خاطر بیمارم بین بخش داخلی بیمارستان آریا و بخش روماتولوژی بیمارستان دولتی رازی در رفت‌وآمد بودم هم گریه‌های هیستریک بیماری را در بیمارستان رازی دیدم که در جواب آزمایش سونوگرافی‌اش ، کیست سرطانی تشخیص داده بودند و بعد از تکرار آزمایش فهمیدن اشتباه کرده‌اند. هم در بیمارستان خصوصی آریا بیماری را دیدم که چنان متفکرانه درگذشته‌اش غوطه‌ور شده بود تا یادش بیاید واقعاً زمانی ، جایی ، به خاطر بیماری‌ای معده‌اش را برداشته است یا نه، چون دکتر معالجش خیلی جدی بعد از آزمایش آندوسکوپی به او گفته بود قبلاً معده‌ات را جراحی کرده‌ای و برداشته‌اند اما بعد فهمیدند تشخیص پزشک اشتباه بوده است. و هم بیماری را دیده بودم که به خاطر حال وخیمش به بخش اورژانس بیمارستان آریا آمده بود و به این خاطر که کسی نمی‌توانست دردش را تشخیص بدهد چون هیچ پزشک متخصصی آنجا نبود و پزشک عمومی کشیک هم حال جواب دادن به همراه بیمار نداشت، دچار خنده‌های عصبی شده بود. این صحنه‌های تلخ وضعیت خدمات درمانی شهر ما رشت است. اما بدتر از معضلات و کمبودهای خدمات درمانی، پزشکانی هستند که فکر می‌کنند تنها وظیفه‌شان تیمار بیمار است اما نمی‌دانند که بزرگ‌ترین مرهم، لبخند پزشک به بیمار است و کمی حوصله به خرج دادن. فقط کمی…

 

(۰)(۰)



کد مطلب: 145603
تاریخ: ۱۱ مهر ۱۳۹۶

۱) نظراتی که موجب توهین، هتاکی و افترا نسبت به اشخاص حقیقی و حقوقی است منتشر نخواهد شد.
۲) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید.
ابراهیم کارگرنژاد

عزیزان درود .....
با خواندن متن بالا در بیمارستان یا د سال ۹۳ افتادم اشکم درآمد خودم دچار این /قول / شده ام
باور کنید با بخشی از هزینه های /پرتی / می توانند در بهترین شکل از ساختمان مورد نظر استفاده کنند ........
دردم از یار است , درمان نیز هم ./حافظ/

(۰)(۰)

پاسخ

محسن

واقعا اگربه صورت جدی مشکلات بیمارستان های مخصوصا دولتی حل نشه فاجعه ای خواهد شد. ورازی دیگر آخر بیمارستان ها ست. بیمار سرپایی ممکن است بعد ازچند روز به قبرستان هدایت شود! !فقطشده محل عشق وحال پزشکان وبقول خودشان اساتید! !!

(۱)(۰)

پاسخ

ناصر

متاسفانه وضع این بیمارستان خیلی خرابه تعداد بیمار زیاد و پزشکان کم از طرف دیگر انگار مدیریت درست حسابی ام نداره تا الان چندبار مشکل ب علوم پزشکی گیلان انعکاس دادم توجه نمیشه چندبار ک سرزدم از وضعیت بسیار بد چندبیمار متاسف شدم

(۱)(۰)

پاسخ

دوستدار تالش و گیلک

و این بابک جان داستان تکراری در همه بیمارستانهای ایران است و اختصاص به رشت ندارد . متاسفم که در این سیکل معیوب همه گرفتاریم از بیمار تا پزشک.

(۱)(۰)

پاسخ

میرزایی

منم عزیزم رو در حالی که بین مرگ و زندگی دستو پنجه نرم می کرد زیر دست دانشجوهای پزشکی دیدم. همین چند هفته پیش دیدم که چه جوری پر پر شد و رفت... دست دولت درد نکنه...

(۰)(۰)

پاسخ

گزارش تصویری

گزارش تصویری دیدار جمعی از مسئولین ستاد جوانان روحانی در لاهیجان با سید محمد احمدی فرماندار شهرستان

گیل نگاه/احسان حسن‌پور: سید محمد احمدی فرماندار لاهیجان عصر روز گذشته با جمعی از مسئولین ستاد جوانان حسن روحانی در جریان انتخابات دوازدهمین دوره ریاست جمهوری دیدار کرد. در این نشست هر یک از جوانان نقطه نظرات و…

گزارش تصویری نمایش «مکانیک» در مجتمع خاتم‌الانبیا رشت

گیل نگاه/شیرین کریمی: نمایش «مکانیک» اجرای ویژه خبرنگاران وعکاسان عصر امروز شنبه 29 مهرماه در سالن خاتم رشت به روی صحنه رفت . نمایش «مکانیک» از ۳۰ مهر هر شب ساعت ۱۹ (به استثنای پنجشنبه چهار آبان، ساعت…

گزارش تصویری توقف داماش گیلان مقابل قشقایی شیراز

گیل نگاه/مانی پوراحمد:درحالی‌که تماشاگران داماش منتظر برد این تیم با پیروزی مقابل قشقایی شیراز و پرواز به صدر جدول بودند این تیم برای اولین بار در فصل جاری در خانه موفق به برد نشد. تا به‌طور مشترک با…