از نقش اختلافات داخلی جریان اصلاحات تا فهرست جعلی در شکست لیست امید رشت؛
۱۳۹۶/۰۳/۰۶ ۱۹:۲۷ چاپ
گیل نگاه/مازیار صیادی کاندیدای لیست امید رشت طی روزهای گذشته تحلیل های متنوع و متنوع از چرایی وعدم پیروزی لیست امید اصلاح طلبان رشت منتشرشده است که هر یک از تحلیلگران به بخشی از دلایل شکست پرداخته اند. دراین بین علاقه مندم به عنوان یکی از کاندیداهای لیست امید نکاتی را مطرح کنم چه به زعم من سایرین درد و رنج شکست را لمس نکردند بلکه فقط شنیدند!تعدادی از افراد به عنوان کسانی که از بیرون به ماجرا نگاه می کنند نمی توانند هارمونی طراحی شده و مهندسی ساختاری شکست را به طور کامل احساس کنند بلکه فقط نتیجه کار را از راه دور مشاهده کردند. ولی بنده به دلیل آن که در متن این ماجرا بودم لحظه به لحظه ی این کشمکش را مشاهده کردم و شاید تنها کاندیدایی بودم که با کنار هم گذاشتن پازل های مختلف، قبل از پایان انتخابات سرنوشت خود را پیش بینی کرده بودم . باید توضیح دهم که تنها کاندیدایی بودم که علی رغم اطلاع از سرنوشت خود بدون ستاد و در فضای بیرونی و داخل شهر کار تبلیغاتی را آغاز کردم . البته تیم همراه و کمیته های ستاد تبلیغاتی بنده با نگرانی موضوع را دنبال می کردند و همیشه موردنقد اعضای ستاد خود واقع می شدم که چرا خبری از راه اندازی ستاد انفرادی و استفاده مناسب از بنر و پوستر و ... نیست. مشکل اما درجایی بود که ما در «سازمان اصلاحات رشت» با فازهای متعدد رفتاری مواجه بودیم واساسا یک فاز برای اثبات حیثیت دیرینه سیاسی خود تلاش می کرد و هر یک از لیدرهای این جریان می کوشید از اعتبار چندین و چندساله خود دفاع کند و به نوعی به رخ کشیدن کاریزمای نفوذ سیاسی در شهر اولویت اساسی شان بود و در این راستا قطعاً میزان رای کاندیدای موردنظر، حکایت از استیلای سیاسی این تفکر در شهر داشت. این رقبای کهنه کار به گونه ای در ساختار درونی خودشان پیچیده بودند که فقط و فقط به نجات خودشان می اندیشیدند و شاید تا حدودی هم حق داشتند ! کافی بود هریک از لیدرهای فاز فاصله ای اندک با سایر اعضا لیست داشته باشند و آنگاه این امر منجر به کاهش محبوبیتشان می شد. این امر به قدری در آنان دلهره ایجاد کرده بود که ناخودآگاه اهداف کلان اصلاحات و حتی انتخابات ریاست جمهوری با محوریت حسن روحانی هم برایشان در حاشیه قرارگرفته بود. بنده اغلب مواقع این رفتارها را با خونسردی رصد می کردم و برایم اظهر المن الشمس بوده که حداقل بنده از تبعات منازعات دوستان جان سالم بدر نمی برم. بی نقص ترین شیوه دموکراتیک انتخاباتی و فاز دوم «سندرم تنازع درون اصلاحات» بود که از روز تشکیل شورای عالی اصلاح طلبان نسج گرفت و سرانجام هریک از سران دو طیف تلاش داشتند افراد متمایل به خودشان را سر لیست یا افراد وابسته به خود را وارد لیست نمایند و این قصه از 50 نفر به 24 نفر آغاز شد. البته بعد از چند روز هر پنجاه نفر برای رای گیری به صحن علنی دعوت شدند و از دل آن ها  یازده نفر با رای اعضای شورای اصلاح طلبان معرفی شدند که شاید جز بهترین وبی نقص ترین شیوه دموکراتیک انتخاباتی بوده که هریک از کاندیداها طی یک فرصت برابر از خودشان دفاع کردند و آنگاه مبادرت به رای گیری شد. عدم دخالت مثمر ثمر شورای اصلاح طلبان سندرم سوم عدم دخالت مثمر ثمر شورای اصلاح طلبان در جریان انتخابات بود که لاجرم در فرصت اندک ستاد انتخابات لیست امید و فشردگی کار انتخابات ریاست جمهوری باعث شد که امورات لیست امید کاملاً به حاشیه برود و بسیاری از برنامه ها به اجرا درنیاید و حتی ساده ترین امور از قبیل سخنرانی ها در ستاد کاندیداهای لیست امید از کاغذ فراتر نرود. ضربات لیست جعلی به لیست امید رشت دراین بین شاهد بودیم که به دلیل فرصت محدود امکان اقدامات موثر و به موقع برای تبلیغات و استفاده از ظرفیتی که مثلاً پوستر می توانست برای شناسایی لیست داشته باشد هم ممکن نبود. البته اعلام دیرهنگام صلاحیت ها هم  لیست امید را با چالش های زیادی مواجه کرد. وقتی حذف دو تن از بانوان لیست مزید برعلت شد و دو روز از زمان قانونی تبلیغات سپری شده بود که هنوز سازوکار ستاد برای تبلیغات و برنامه ریزی مهیا نبود. و اما سومین مورد سندرم خطرناک لیست جعلی و مشابه نام لیست امید اصلاح طلبان بود که ضربه کاری به بدنه اصلاح طلبان فرود آورد و انتقام سختی از اصلاح طلبان گرفت؛ آن هم با نامی مشابه که مقدمات از هم پاشیدن شیرازه لیست امید را فراهم کرد. این موضوع هم قطعاً مربوط به غفلت اصلاح طلبان بود که حتی از در اختیار قرار دادن لیست کف دستی در اختیار مردم هم عاجز بودند تا لیست جعلی چنان بین مردم جا خوش کند که تفکیک لیست جعلی و حقیقی  نزد عامه مردم کاری دشوار و غیرممکن باشد. کلام آخر این که ما در بین شکاف فاصله های فازهای درون لیست و در درون اصلاحات گرفتار شدیم و نتوانستیم در مدت کوتاه با ملات برنامه ریزی این شکاف ها را پرکنیم. گیل نگاه: انتشار اخبار و یادداشت های دریافتی به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت انجام رسالت مطبوعاتی و احترام به مخاطبان منتشر می شود.