مهدی زعیم زاده قبل از استقرار محمود گودرزی در ساختمان سئول، ورزش ایران ١٢ سال از اینکه فرد اولش بیگانه با ورزش بود متضرر شد. محسن مهرعلیزاده، محمد علی آبادی، علی سعیدلو و محمد عباسی هریک در دوره ریاستشان، بعضا تصمیماتی گرفتند که خسارت قابل توجهی به ورزش وارد کرد. این بار پس از انتخاب یک چهره ورزشی به عنوان وزیر ورزش و جوانان این امیدواری به وجود آمد که دیگر شاهد تصمیمات زیان بار، اظهارنظرهای نسنجیده و خودزنی در سطح کلان نخواهیم بود. صحبت های محمود گودرزی درباره کارلوس کی روش و انتقاد از اینکه چرا دولت اجازه دخالت در امور فدراسیون فوتبال را ندارد، حرف هایی است که اگر در دولت قبل گفته می شد جای تعجب نداشت. اظهارنظر چهارشنبه آقای وزیر درباره سرمربی تیم ملی آن چنان فضای فوتبال و تیم ملی را دگرگون کرد که باخت ٨-صفر مقابل عراق هم نمی توانست چنین کاری کند. بعد از آن واقعه چهارشنبه، مسئولان وزارت تلاش کردند تا به هر طریقی که شده، مسئله را جمع کنند. وزیر عنوان می کند نامی از کی روش نبرده. یقینا منظور گودرزی از آن صحبت ها علیه مربی خارجی و استفاده از عبارت «لمپن بین المللی» قاعدتا مربی خارجی تیم ووشوی بانوان نبوده و آن آدرس فقط به کی روش می رسد. سؤال اینجاست هدف وزیر از این حملات کم سابقه چیست؟ اصلا چه لزومی دارد وزیر ورزش که باید به امور کلان رسیدگی کند، هفته ای یک بار با مربی ای که در جامعه و رسانه ها مقبول است درگیر شود؟ برای چه وزیر اصرار به دخالت در امور فوتبال دارد؟ رفتارهایی که هیچ هم خوانی ای با گفتمان اصلاحات و تدبیر و امید ندارد. فراموش نکردیم که همین آقای وزیر چند ماه پیش در اشاره به مربیان خارجی از حضور «ویچ های بی خاصیت» در فوتبال ایران گلایه کرده بود. این جمله در این سال ها بارها از چند مربی و کارشناس داخلی شنیده شده بود. سخنی غیرکارشناسانه. هر کارشناس منصفی می داند که در دو دهه اخیر مربیان کروات اثرات مثبتی در فوتبال ایران به جا گذاشتند و خاصیت آنها از خیلی از مربیان ایرانی بیشتر بوده. حال چطور وزیری که خودش مربی ورزش است و دارای تحصیلات عالی است، می آید و طوری صحبت می کند که با هیچ منطقی جور در نمی آید. مطمئنا شأن وزیر ورزش باید بالاتر از این باشد که خود را درگیر این حواشی کند و کاری کند که عملکردش با اظهارنظرش درباره سرمربی تیم ملی و خریدار پرسپولیس سنجیده شود. اگر اسلاف گودرزی به این روش رفتار می کردند، قابل درک و هضم بود. همین رفتارها موجب شده وزیر ورزش و جوانان در این روزها سیبل انتقاد رسانه ها و مردم شود. محمود گودرزی که مدیری سالم و دلسوز است حتما می داند فوتبال، ویترین ورزش است. بهترین و منطقی ترین کار این است که ایشان کاری به امور فوتبال نداشته باشند و به سروسامان دادن زیرساخت ها، ورزش پایه، ورزش همگانی، ورزش قهرمانی و سایر حوزه ها بپردازد. نتیجه اظهارنظرهای ایشان درباره فوتبال مشخص است؛ نگرانی مردم، به هم خوردن آرامش تیم ملی و قضاوت سطحی درباره قابلیت های ایشان. حتی اگر نظرات وزیر کاملا صحیح هم باشد راهی که این وزارت پیش گرفته با تدبیر میانه ای ندارد. فراموش نشود در آینده در کارنامه وزارت ورزش و جوانان دولت تدبیر و امید ثبت می شود که مدیران این وزارت کارلوس کی روش را از تیم ملی فوتبال فراری دادند و بنا بر دلایل عجیب، اجازه حضور زلاتکو کرانچار را در تیم امید ندادند.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code