به گزارش گیل نگاه: درختان یک به یک می روند. جنگل های گیلان دچار کچلی مزمن شده اند. به هرجا نگاه می کنی اثری از قطع درخت می بینی. امکان ندارد در مسیرهای خارج از شهر گیلان تردد کنی و یک قسمت کوچک از تخریب جنگل را نبینی. اگرچه وسعت جنگل­های گیلان به گفته داود زارع ، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری گیلان، در سی سال گذشته تنها ده درصد کاهش داشته و الان با اقدامات حفاظتی سه درصد را احیا کردند، اما به نظر می رسد حداقل از لحاظ بصری اثر قطع درخت را در همه جا به راحتی می توان مشاهده کرد. در مسیر جاده رشت به شرق گیلان در کمبرندی شهرستان آستانه قدیم­ها جنگلی انبوه قرار داشت. به طور خیلی مشخصی معلوم است که درخت­های آنجا طی سالیان گذشته یا بهتر گفته شود دهه های گذشته برای کاربری کشاورزی قطع شدند. از شکل ظاهری جنگل باقی مانده به وضوح می توان فهمید که زمانی اینجا جنگل بکر و دست نخورده ای وجود داشت. اگر کسی بتواند از بالا توسط یک هواپیمای تحقیقی به اراضی منابع طبیعی مثل این نگاه کند با منطقه ای روبه رومی شود که وسطش زمین شالیکاری قرار گرفته و دورش معدود درختانی باقی مانده است. همه این­ها نشان از سال­ها هجوم بی رحمانه مردم به منابع طبیعی و تصرف زمین­های جنگلی دارد. اما از آستانه که عبور می کنی و وارد ابتدای کمربندی لاهیجان به لنگرود می شوی منظره ای خیلی زیبا از جنگل­های هیرکانی را به فاصله بسیار اندک از خودروی خود می بینی. اما داستان به همین شگفت­های زیبای طبیعت ختم نمی شود. هرچه بیشتر به سمت لنگرود حرکت می کنی، جنگل تراشی های شدید را می توان دید که همگی یا تبدیل شدند به ویلا یا تغییر کاربری داده شدند به باغات چای. تغییرات این منطقه به گفته یکی از اهالی منطقه در طی چهار سال گذشته به شدت زیاد بوده است. بسیاری از چایکاران باغ خود را تبدیل به ویلا کردند و بسیاری هم جنگل را تبدیل به باغ چای. بنابراین از دور وقتی به کوهستان جنگلی نگاه می کنید، منظره ای از تکه های یک در میان درخت وباغ چای می بینید. گویی اینکه جنگل دچار ریزش موی بسیار شدیدی شده است. جنگل دست کاشت رودسر در حال تخریب در رودسر از چند سال قبل از انقلاب عرصه ای کنار ساحل قرار داشت که توسط منابع طبیعی به صورت دست کاشت در آن درختان کاج کاشته شده بود. وسعت این عرصه حدود ۳۰۰هکتار است. این درختان کاج چنان زیبایی به منطقه داده بود که چشم هر گردشگری را به خود جذب می کرد. اما در سال­های اخیر به دلیل کلید خوردن اجرای پروژه ملی نفت در سواحل رودسر، این عرصه طبیعی همراه زمین­های ساحلی اطراف به شرکت ملی نفت تعلق گرفت. اقدامی که باعث نارحتی اهالی آن منطقه شده بود. به مدت دو الی سه سال قرار بود که شرکت نفت زمین­های افراد محلی را خریداری کند که تاکنون این کار صورت نگرفت که در نهایت این تصمیم گرفته شد تا خرید زمین­ها را رها کنند و اختیار آن­ها را صاحبانش تحویل دهند. چون قبل از این تصمیم، مالکان حق نداشتند که زمین خود را تغییر کاربری دهند یا بفروشند. اما همیشه طبیعت قربانی توسعه می شود. راهی که پیدا شد حق اعتراض را از سوی مردم می بست. در عین حال شرکت نفت هم برای توسعه کارگاه­های خود احتیاج به زمین داشت. پس چه گزینه ای بهتر از عرصه های طبیعی که در دست منابع طبیعی بود.اینگونه بود که جنگل کاج ۲۳۰ هکتاری که برخی از آنها دارای سند مالکیت است به شرکت نفت فروخته شد. قطع درختان هم از همین جا شروع شد و این احتمال می رود که تمامی این عرصه را فرابگیرد. آزادی سازی ۹۰هکتار جنگل کاج علی درویشی رئیس اداره محیط زیست رودسر به گیلان فردا در خصوص قطع درختان می گوید: سایت نفتی خزر تاکنون عملیات گسترده ای را اجرا نکرده است. اما همین درختانی که قطع شدند از جانب اداره محیط زیست با اعتراض روبه رو شد. درست است که زمین­ها متعلق به منابع طبیعی و حتی برخی از مردم است ولی هر درختی که می خواهد قطع شود باید مجوز محیط زیست را بگیرد. وی در ادامه می افزاید: حرف سازمان محیط زیست این است که قبل از اجرا باید گزارش ارزیابی محیط زیست پروژه را بدهند. درویشی سپس به مسئله قطع درختان پرداخت و آن را از لحاظ قضایی قانونی خواند چراکه زمین­ها متعلق به مالکان خصوصی بود و شرکت نفت این زمین­ها را از مالکانش خریداری نمود و در حال حاضر شرکت نفت در حال آزادسازی ۹۰هکتار از مجموعه ۲۳۰هکتاری این عرصه طبیعی است. حتی این رأی دادگاه ظاهرا در دادگاه تجدید نظر تهران هم تأیید شد. اما مشکل سازمان محیط زیست این است که باید برای قطع یک اصله درخت باید مجوز از سازمان گرفت. به همین دلیل سازمان محیط زیست نامه نوشت که جلوی قطع درختان گرفته شود تا زمانی که مجوزهای لازم را بگیرند. مشکل مانع گذاشتن بر سر توسعه نیست. مشکل قطع درختی که می خواهد قربانی توسعه و پیشرفت شود هم نیست. چالش اصلی در این است که چرا در همه کارهای عمرانی ابتدا اجرا می کنند و بعد به فکر مجوز و ارزیابی های زیست محیطی می افتند. کاش تمام پروژه های عمرانی ما طوری طراحی و تنظیم می شد که نابودی حتی یک درخت در آن دیده نمی شد. کاش ارج گذاشتن به درخت و جنگل آنقدر در ذهن و فرهنگ مردم ما نهادینه شود که روزی شاهد قطع هیچ درختی نباشیم.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code