[caption id="attachment_1918" align="alignnone" width="125"]احمد غلامی * احمد غلامی *[/caption] واقعیت هایی وجود دارد که آگاهانه به حقیقت خیانت می کنند. مثل بازیگری که در روی صحنه و در زیر کانون نور، نگاه تماشاگران را مجذوب خود می کند و با صدای بلندی دم از صلح می زند و نمی گذارد در پس پشت تاریکی صحنه آواز مردگان به گوش برسد. با روشنایی تمام صحنه، حقیقت جلوه گر و واقعیت دروغین افشا می شود. این «کانونی کردن نگاه مردم» در سیاست هم بسیار رایج است. کانون نوری که واقعیت را اغراق آمیز عیان می کند و هدفش پنهان کردن حقیقت است. گروه های فشار سیاسی از همین نوع کانون هایی هستند که با واقعیت های جعلی می خواهند تماشاگران را فریب دهند تا حقیقت پنهان بماند. شعارهای این گروه تندرو در هنگام سخنرانی رئیس جمهور در مرقد امام(ره) از این دست است. جعل واقعیتی که حقیقت آن چندی پیش افشا شده است: «آنها که از تحریم ها نان می خورند باید به فکر شغل دیگری باشند». حقیقت همین است و بس. بصیرت زیادی نمی خواهد که انگیزه شعاردهندگان که از بیرون صحنه، هدایت می شوند فهمیده شود. آنها چون بازیگران زیر کانون نور هستند تا مردم حقیقت را نبینند. اما گردانندگان این صحنه در محاسبه اشتباه کوچکی کرده اند و آن اینکه، «آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت». در پس پشت این پرده آواز بنگاه های انحصاری اقتصادی است که دیگر تاب مستوری ندارند. به هر قیمتی می خواهند روغن ریخته را نذر مسجد کنند. مجادله بین این دو گروه اقتصادی است.بعد از دهه اول انقلاب، گروهی به انحصار اندیشیده است و به سرمایه و گروهی دیگر به دنبال گردش سرمایه رفته است. دو قطب واقعی از اقتصاد ایران که گاهی یکی به دیگری توفق و برتری می یابد و دیگری پا پس می کشد. در دوره هشت ساله احمدی نژاد انحصار حرف اول را می زد و نماد بارز آن تعطیلی سازمان برنامه و بودجه کشور بود که حتی کوچک ترین صدای مخالفی از اصولگرایان و تندروها شنیده نشد، چون می دانستند این قاعده انحصار است. مزید بر علت اینکه خیال می کردند دیر آمده بودند و زود هم می خواستند بروند. شعارگویان این روزها، نه عشقی دارند، نه عِرقی، نه دغدغه ای. آنها پیاده نظام اقتصاد انحصاری بودند که درست در خط مقدم برای خود جا گرفته بودند. حسن روحانی به دنبال قطب دیگر اقتصاد است، اقتصادی رقابتی که می خواهد خودش را به نظام بازار جهانی ملحق کند. شاید صریح تر از همه، این محمدجواد لاریجانی بود که در برنامه ای تلویزیونی شکاف اقتصادی میان اصولگرایان و دولت تدبیروامید را عینی و علنی مطرح کرد. این تنش ها و تظاهرات طبیعی ترین شکل این اختلاف است که در ظاهر بروز می یابد. اما نباید یک نکته را فراموش کرد که اقتصاد انحصاری و رقابتی، دوقطبی هستند که چون دو قطب ناهمنام آهن ربا همدیگر را دفع می کنند. هر کدام در پی میدان عملی وسیع تر هستند. اما نباید از یاد برد که حیات هر یک به دیگری بستگی دارد. انحصارگرایان با کانونی کردن نگاه مردم درصددند تا حقیقت را پنهان کنند. حقیقتی که برای انحصارگران تلخ و ناگوار است. برای نیل به این مقصود به هیچ چیز رحم نمی کنند و از همه کس مایه می گذارند. حالا که می دانند حنایشان دیگر رنگی ندارد، افتاده اند به جان مناسبت ها و خاطره های جمعی این ملت. به تعبیر استاد شفیعی کدکنی از مال دیگری به گزافه هزینه می کنند. در جلسات سخنرانی اخلال می کنند. شب نیمه شعبان در جمکران شبنامه پخش می کنند و چوب لای چرخ توافق هسته ای می گذارند. به گزارش ایرنا، مردم اعتراض می کرده اند و خطاب به آنها می گفته اند که «ما برای زیارت آمده ایم». ولی گویا گوششان بدهکار نبوده است. علی مطهری از این وضعیت با اصطلاح «ملوک الطوایفی» یاد کرده است. سردار نقدی هم در برنامه ای که از سیمای ملی پخش شد این رفتارها را به شدت نقد می کند. چنین که پیداست، نگاه های بیشتری را کانونی خواهند کرد تا واقعیت را جعلی جلوه بدهند و به حقیقت خیانت کنند.«کانونی کردن نگاه مردم» در روزنامه نگاری هم کاربرد فراوانی دارد. مثلا هر مخاطب عادی که به این تیتر و نوشته در روزنامه ای اصولگرا برمی خورد که «این مرقد امام مستضعفین است یا قصری باشکوه؟»، به یک باره در کانون نوری از واقعیت قرار می گیرد که قوه قیاس خود را از دست می دهد. و نه تنها جسارت نویسنده به بنیانگذار انقلاب را نمی بیند بلکه خیانت به حقیقت را درک نمی کند. حقیقت صحنه، کاخ خاوری در کانادا، و اختلاس های بابک زنجانی و پرونده سعید مرتضوی است. پول های به یغما رفته در دولت احمدی نژاد است و هزینه جاه طلبی های فرهنگی- هنری یاران احمدی نژاد در بنیاد ایرانیان. دیگر با کانونی کردن نگاه مردم و با ذم شبیه به مدح سخن گفتن درباره بازماندگان امام نمی شود حقیقت را که چون دم خروسی بیرون زده است پنهان کرد و خود را دلسوز امام و انقلاب نشان داد. مردم می دانند پولی که برای بازسازی مرقد امام خرج می شود حداقل ثمره آن، یادمانی است شکوهمند از انقلاب و فرهنگ انقلاب. *سردبیر روزنامه شرق
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code