گیل نگاه: به دنبال درگذشت دکتر منوچهر ستوده ایرانشناس مشهور ،علی دهباشی در اعتماد نوشت:روز شنبه مردی را از دست دادیم که آخرین نماینده نسلی بود که مفهوم مطالعات ایران شناسی در بخش جغرافیای تاریخی را به کمال رساند؛ نسلی که دیگر تکرار نمی شود، زیرا مقتضیات زمانه عوض شده و دیگر کمتر کسی را می شناسیم که برای شناختن قلعه اسماعیلیه، پیاده به الموت سفر کند و حاصل مطالعاتش کتابی بشود تحت عنوان «قلعه اسماعیلیه» که استاد سخت گیری همچون بدیع الزمان فروزان فر حاصل پژوهش های این دانشجو را به عنوان پایان نامه دکترا بپذیرد. دکتر منوچهر ستوده از زمره استادانی بود که حاصل مطالعات ٤٠ساله او از آستارا تا گرگان تحت عنوان کتاب «از آستارا تا استرآباد» در ١٠ جلد منتشر شد و هنوز پس از گذشت ٥٠ سال یگانه مرجع ایران شناسان و کسانی که روی جغرافیای تاریخی ایران کار می کنند، است. کار دکتر منوچهر ستوده به این ختم نمی شد؛ فرهنگ گیلکی، فرهنگ سمنانی و فرهنگ های دیگر از ارزش های ویژه فرهنگ نگاری است که معمولاً کار یک فرهنگستان است و او به تنهایی انجام داد. آشنایی او با ایرج افشار نقطه عطفی در زندگی اش بود. این دو بی گمان و بدون اغراق تمام خاک این سرزمین را زیر پا گذاشتند و حاصلش ده ها کتاب بود. ویژگی های دیگری هم داشت؛ از مهم ترین کوهنوردان بود؛ تمام منطقه البرز مرکزی را خود شناخته و شناسایی کرده و در کتاب «البرز نامه» منتشر کرد. از تهران تا اردبیل را ١٧ روزه پیاده طی کرد، درجه یک بود، کندوهای عسل داشت، داروهای گیاهی را به خوبی می شناخت، گیاهان کوهستان را به خوبی می شناخت و تمام نوشته هایش حاصل مطالعات عینی و ملموس او از زندگی بود. بدون شک برگ برگ آثار به جا مانده از دکتر منوچهر ستوده گنجینه ای است که نسل های بعد در حوزه مطالعات جغرافیای تاریخی بدون ارجاع به آنها نمی توانند کاری درخور توجه انجام دهند.

منوچهر ستوده از راست باستانی پاریزی محمد علی جمال زاده منوچهر ستوده

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code