۱۳۹۳/۱۲/۱۹ ۱۲:۴۱ چاپ
گیل نگاه : آنانی که پشت رول نشینی را تجربه کرده اند می دانند که وقتی در روزهایی که نزولات آسمانی شلاق های تند خود را بر شیشه اتومبیل می نشانند، قطعه ای از خودرو نقش پاک سازی را ایفا می کند تا مسیر پیش رو سبزتر و زیباتر دیده شود و یا در برخی روزهای آفتابی که مه و غبار شیشه را تار کرده است، حرکت برف پاک کن ها به کمک راننده می آیند تا دامنه دید وسیع تر و جاده تمیزتر به نظر بیاید. حال همین برف پاک کنی که می تواند این همه کارکرد مثبت و مفید داشته باشد، زمانی که خودرو را در جای نامناسب پارک کنیم توسط مأمورین قانون برای الصاق برگه جریمه استفاده می شود که خیلی مطلوب من و شما خواننده محترم نیست. کاش در زندگی روزمره ما هم برف پاک کن هایی بود تا به همان صورت علنی و به وضوح، کارکردی آنی و سریع داشت و خوبی ها و بدی ها را در همان لحظه وقوع در مقابل دیدگانمان مجسم می کرد. زمانی که برای یک وسیله چنین کارکردی تعریف شده است (اگرچه شاید به چشم نیاید) که با نبود آن گاهی رانندگی و حرکت غیرممکن می شود، چرا برای انسان که اشرف مخلوقات است، عضوی که بتواند چنین کارکردی داشته باشد آن چنانکه باید نتواند نقش پررنگ و درخور توجهی داشته باشد؟ شاید بگویند وجدان همین نقش را در انسان ها ایفا می کند، اما آیا همه ما وجدانی با سرعت عمل برف پاک کن های اتومبیل هایمان داریم؟ آیا وجدان ما هم سنسور دارد تا هر زمان که پا کج نهادیم حرکت کند و پلشتی ها را پاک کند و همه چیز دوباره زیبا شود؟ و یا اگر دارند به دلیل مورد استفاده قرار نگرفتن های متمادی از کار نیفتاده اند؟ کاش انسانی که خود خالق ماشین است و متأسفانه امروز دیگر پسا ماشینی شده است، از همان ماشین، شیوه زدودن بدی های درون و شروع یک نگاه جدید و متفاوت به زندگی را بیاموزند!

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code