طرح تنفس جنگل‌ها فرصت یا تهدید
۱۳۹۵/۰۳/۰۴ ۱۱:۲۹ چاپ
گیل نگاه:عضو هیات علمی دانشگاه گیلان گفت:موافق طرح تنفس جنگل نیستم؛ چرا که طرح تنفس هیچ برنامه عملی و قابل اجرا برای اصلاح مدیریت فعلی جنگل ها ارائه نمی دهد و پیشنهاد اجرای آن متکی بر بودجه دولتی است. دکتر سلیمان محمدی لیمائی با اشاره به طرح تنفس جنگل در راستای احیاء جنگل ها اظهار کرد: در خرداد ماه 1394 طرح تنفس در قالب حفاظت و صیانت از جنگل ها به مجلس شورای اسلامی ارائه شد و در صورت تصویب این طرح در صحن علنی مجلس شورای اسلامی، هرگونه بهره برداری از جنگل ها برای یک دوره تنفس ۱۰ ساله ممنوع خواهد شد. دکتر سلیمان محمدی لیمائی وی با تاکید بر اینکه در این طرح، برداشت و بهره برداری از جنگل به مدت ده سال متوقف می شود، افزود: در  چند سال اخیر میزان برداشت چوب از جنگل های شمال کشور  به شدت کاهش یافته است و برداشت از جنگل به درختان پوسیده، شکسته و تُنک کردن محدود شده است. محمدی لیمائی با بیان اینکه موافق طرح تنفس جنگل نمی باشم، خاطرنشان کرد: زیرا طرح تنفس هیچ برنامه عملی و قابل اجرا برای اصلاح مدیریت فعلی جنگل ها ارائه نمی دهد و پیشنهاد اجرای آن متکی بر بودجه دولتی است. تجربه نشان داده است که تاکنون هیچ طرحی در جنگل مانند  "طرح ساماندهی خروج دام از جنگل" و "طرح صیانت از جنگل های شمال کشور " بر مبنای بودجه دولتی موفق نبوده اند. وی تصریح کرد: جنگل های شمال کشور از توانایی کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی برخوردارند. به این معنا که می توان در کنار حفاظت از جنگل ها برداشت چوب از آن ها صورت گیرد و با مدیریت بهینه جنگل ها به تمام اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی دست یافت. محمدی لیمائی با بیان اینکه متوقف کردن طرح های بهره برداری باعث کاهش کنترل و نظارت بر  جنگل ها، افزایش بیکاری و در نتیجه افزایش قاچاق چوب می شود، گفت: کمبود چوب در داخل کشور از دیگر پیامدهای تعطیلی بهره برداری از جنگل است. دانشیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه گیلان با بیان اینکه در صورت اجرای طرح تنفس جنگل، صنوبرکاری در اراضی جلگه ای جایگزین مناسبی برای جنگل های شمال کشور خواهد بود، ابراز کرد: کشت گونه های سریع الرشد نظیر صنوبر در نواحی شمال کشور و سایر نقاط کشور مستعد زراعت دیم، به خوبی جواب داده است. وی رویش سالانه صنوبر را در جنگل های شمال کشور حدود 25 متر مکعب در هکتار دانست و عنوان کرد: در این صورت زراعت چوب با کاشت گونه های سریع الرشد در اراضی جلگه ای گسترش می یابد. محمدی لیمائی به استقبال گیلانی ها علی الخصوص منطقه صومعه سرا در تبدیل اراضی کشاورزی به صنوبرکاری اشاره کرد و گفت:  به طور سنتی زمان برداشت چوب صنوبر 5 تا 8 سال است. وی با بیان اینکه با تحقیقات انجام شده توسط بنده مشخص شد که سودآوری ناشی از صنوبرکاری تقریباً دو برابر شالی کاری است، افزود: این مهم منجر به رغبت زارعین به کشت صنوبر شده است. محمدی لیمائی با بیان اینکه روند صنوبرکاری در استان گیلان و شهرستان صومعه سرا به عنوان قطب صنوبرکاری در ایران روندی صعودی است، متذکر شد: زارعان زیادی تمایل و رغبت به تغییر کاربری اراضی شالیکاری به صنوبرکاری دارند که این تصمیم آنها نیز به دلایل روشن و منطقی نظیر مقایسه سختی کار و هزینه های این دو کاربری، اتخاذ شده است. عضو هیأت علمی دانشگاه گیلان با بیان اینکه استقبال به کشت  صنوبر موجب توسعه صنوبرکاری در استان و سایر نقاط کشور می شود، ادامه داد: از طرفی دیگر استقبال و توسعه صنوبرکاری می تواند زنگ خطری برای بخش کشاورزی محسوب شود؛ چرا که برنج محصول استراتژیک استان است و آینده آن می تواند با مشکل مواجه شود، بنابراین نیاز به هماهنگی سازمان های مرتبط جهت هدایت صنوبرکاری در راستای توسعه متوازن بخش های جنگلداری و کشاورزی است. محمدی لیمائی به پیشنهاد توسعه زراعت در مناطق جلگه ای و جنگل های تخریب یافته پائین بند به متولیان این بخش به ویژه سازمان جنگل ها و مراتع کشور پرداخت و گفت: در این صورت علاوه بر کاهش فشار بهره برداری از جنگل های طبیعی و واردات چوب از سایر کشورها، می توان مواد اولیه مورد نیاز صنایع سلولزی کشور را به طور مستمر تأمین کرد. وی کاهش آلاینده های جوی از قبیل گازهای گلخانه ای و اشتغال روستائیان را از فواید صنوبرکاری برشمرد و اضافه کرد: صنوبر آلودگی کمتری به آب و خاک در مقایسه با کشت برنج ایجاد می کند و استفاده از سموم و کود شیمیائی نیز در صنوبرکاری محدود می شود. محمدی لیمائی با بیان اینکه از جنگل های شمال کشور در گذشته حدود دو میلیون مترمکعب در سال چوب برداشت می شد، تصریح کرد: این میزان به کمتر از 500 هزار متر مکعب در سال تقلیل یافته است، جنگل کاری بوسیله گونه های سریع الرشد می تواند این کمبود برداشت چوب از جنگل های طبیعی را جبران کند. عضو هیات علمی دانشگاه گیلان در پایان با بیان اینکه در سال های اولیه صنوبرکاری، می توان در راستای توسعه محصولات باغی نیز کشت تلفیقی انجام داد، اظهار کرد: در این روش محصولات باغی به صورت تلفیقی در اراضی که به کشت صنوبر اختصاص دارد ترویج  داده می شود که منافع اقتصادی بیشتری را نیز برای کشاورز به همراه دارد.

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code