[caption id="attachment_5341" align="alignnone" width="120"]عبدالجبار کاکایی * عبدالجبار کاکایی *[/caption]   این روزها بحث در باره مذاکره و لزوم آن بالا گرفته و هر کس از هر منظری به نقد این نظریه می پردازد. وقتی سخنان ظریف را در مجلس شنیدم که در پی تشریح ویژگی مذاکره و کارکردهای آن بود متاثر شدم از اینکه بدیهیات عرف سیاسی باید از تریبون ملت برای نمایندگان مجلس توضیح داده شود.کار دشوار رجال سیاسی دوره مدرن از فروغی تا ظریف تحسین آمیز است این که اقلیتی نخبه سیاسی داریم و اکثریتی سیاست باز ناراحت کننده است. توافق، خروج مصلحت آمیز کشور از بحران بود شنیده ام که طی هفتاد سال گذشته هیچ کشوری نتوانسته است با مذاکره از منشور هفت سازمان ملل متحد خارج شود. به یاد دارم که لیبی همه فرآورده هایش را داد اما نتوانست از نقطه بحران برای امنیت جهانی خارج شود. من در خصوص مسائل فنی موضوع هسته ای دانشی ندارم اما اعتماد به دانش دیگران سبب شده تا نگاهی تحسین آمیز به این توافق داشته باشم. همچنان که پذیرش قطعنامه ٥٩٨ شمیم عقلانیت سیاسی را در فضای کشور منتشر کرد و پس از آن هر چه دیدیم، شادمانی بود. شادی آزادی اسرا، شادی لبخند هایی که بعد از جنگ از در و دیوار شهر آشکار شد و مهم تر این که وزیر اسبق خارجه آمریکا ،  کسی که ما او را دشمن می انگاریم اقرار کرد که ایرانی ها تصمیم نهایی شان را با صلاحدید عقل می گیرند وتوافق هسته ای از آن دست تصمیم ها بود.همیشه عده ای هستند که دیر تر از بقیه به درک شرایط تن می دهند اما این عده حق ندارند بار جهل شان را روی دوش خلق بگذارند . توافق رونمایی از عنصر کارساز خرد بود و خرد ورزی می تواند به فرهنگ تسری یابد و گفتمان فرهنگی به عنوان یک اصل در جامعه مطرح شود این که می شود در اغلب امور به پرسش گری پرداخت و پرسش های خوب به پاسخ های خوب بینجامد.فرهنگ در جامعه کنونی ما میراثی کهن و گرانبهاست و لزوم اعتلای آن احساس می شود. هیچ ملتی نمی تواند فرهنگ خود را کمال یافته و غیر قابل تغییر بداند اصول اخلاقی در جامعه بشری در حال زایش و پدید آمدن هستند.توجه به محیط زیست یک اصل اخلاقی جدید است که حاصل گفتمان ملت هاست. در میراث فرهنگی خیلی از ملل شاید توصیه های موکد برای حفظ آن نشده چون موضوعیت نداشته و به همین شکل ارزش های جدید و نوپدید شایسته ارزیابی و قضاوتند.هنر و ادبیات در دامنه فرهنگ پویا، رشد سازنده و مثبتی دارد اما اگر جامعه دستخوش انسداد فرهنگی باشد هنر و ادبیات که بازتاب رفتار صادقانه هنرمند است چیزی جز یأس و اندوه و ترس تولید نخواهد کرد. حافظ می گوید: کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد یک نکته ازین معنی گفتیم و همین باشد به نظر من همان طور که افق بعد از قطعنامه 598 به نگاه اصلاح گرانه انجامید و جامعه ایرانی به نشاط رسید این طلیعه  می تواند سرآغاز افقی روشن در فردای فرهنگی جامعه ایرانی باشد. امروز درک اهمیت گفت وگو کردن را بیشتر از همیشه در جامعه احساس می کنیم .   *شاعر و نویسنده

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code