۱۳۹۴/۰۵/۱۰ ۰۹:۲۱ چاپ
[caption id="attachment_1918" align="alignnone" width="129"]احمد غلامی * احمد غلامی *[/caption] استاد گل یا پوچ بود. دورتادور شسنگر می نشستیم و مشت هایمان را روبه رویش می گرفتیم. دو مشتمان را توی دست هایش می گرفت و زل می زد به چشم هایمان، بعد آرام می گفت: «دست چپ پوچ» و دست راست را همان طور روی هوا نگاه می داشت و خیره نگاه می کرد. بقیه مشت هایشان را جلو نگاه داشته و منتظر قضاوتش بودند. یک دفعه بدون هیچ مقدمه ای بی آنکه نوبت بعدی رسیده باشد به سمتش می رفت و با قاطعیت می گفت: «جفت پوچ» مشت همه را باز می کرد و به گل می رسید. اگر بگویم اشتباه در کارش نبود دروغ گفته ام اما به ندرت اشتباه می کرد. یکی از برادرهایش در جبهه های غرب شهید شده بود و می توانست برگردد عقب و خودش را از زیر توپ و خمپاره خلاص کند؛ اما نمی رفت، می جنگید، بازی می کرد و انگار مأموریت داشت مشت همه ما را باز کند. این روزها با افشاگری های دولت روحانی از دولت سابق یاد بازی گل یا پوچ توی سنگر می افتم که دست های خالی چه جوری باز می شد. حالا نوبت بازی گل یا پوچ دولت روحانی با دولت احمدی نژاد است. بقایی، مرتضوی، زنجانی و رحیمی مشت هایشان باز شده و دست هایشان خالی از سند و مدرک است؛ فقط دست های مشت شده احمدی نژاد جلو دولت روحانی باقی مانده است. یاد آن دوستمان می افتم که مشت ها را در دو دستش می گرفت، بالا و پایین می کرد و زل می زد توی چشم های طرف مقابل و قاطعانه می گفت: «گل بده: دست راستت». اما بعید می دانم گلباز دولت روحانی بتواند گلی توی دست های احمدی نژاد پیدا کند. به احتمال زیاد هر دو دست احمدی نژاد پوچ است. از ابتدای این بازی اصلا گلی وجود نداشته است. بیشتر خالی بازی بوده و این را احمدی نژاد خودش بهتر از هرکسی می داند که از هیچ کدام از نزدیکانش دفاع نکرد. حالا که نوبتش رسیده می خواهد به تله نیفتد: خالی بازی می کند. یعنی یکی از مشت هایش را باز می کند و دوباره با دیگری پر و تظاهر می کند که گل توی دست هایش است. مگر برای او کاری دارد؟ هشت سال با ملت گل یا پوچ بازی کرد و جفت دست هایش پوچ بود. اما همه را با شعبده حرف هایش به انتظار نگاه داشت. حالا که یاران غریبانه نرفته اند و با سروصدا و با توشه ای پر از اتهامات در محاکم قضائی هستند احمدی نژاد راهی جز همین کارهایی که می کند ندارد. حرف هایش، شکایت هایش و سفرهای استانی نامیمونش که پر از وعده های خیالبافانه است، همه وهمه نه برای دفاع از آرمان انقلاب و مردم است نه حتی دفاع از خودش. او فکر می کند بهترین دفاع حمله است؛ برای خلق سیاستی عوام فریبانه از جنس سیاست های گذشته. به نظر می رسد نه سندی برای اتهاماتش دارد نه مدرکی دال بر حسن مدیریتش. ازاین رو می خواهد بازی را به نفع خودش و با شیوه خودش عوض کند. این تنها تیرِ کمان اوست: حمله برای دفاع و خلق سیاستی عوام فریبانه و غوغاسالارانه و تمرکز و تجمیع مجدد نیروهای فروپاشیده اصولگرا که دیگر به قدرت او اعتمادی ندارند و به سختی حاضرند دورش حلقه بزنند. بی تردید احمدی نژاد باورش نمی شد بهار قدرت چنین به زودی به خزان گراید. این ناباوری و بهت زدگی است که وادارش کرده آرزوهای ازدست رفته اش در «دولت بهار» را کد گذاری کند. هیچ رئیس جمهوری در ایران وضعیت او را نداشته است. آنچه خشمگین و عصبانی اش می کند این نیست که مردم تنهایش گذاشته اند، احمدی نژاد هرگز اعتقادی جدی به مردم نداشت. اگر داشت که اطرافیانش این چنین با ملت رفتار نمی کردند: عصبانی است چون احساس می کند فریب خورده سیاست است و باید انتقامش را از سیاست با سیاست بگیرد. این موضوع از شعارهای سفرهای جدید استانی اش پیداست؛ تهی کردن آرمان های اصیل انقلاب، تنها سرمایه معنوی کشور. حالا که سرمایه ای مادی وجود ندارد نوبت به خرج آرمان های انقلاب رسیده است. احمدی نژاد اگر می خواهد احیاگر آرمان های اصیل انقلاب باشد بهترین کار و عملی ترین کار، دفاع از یارانش است که با اتهامات اقتصادی دست به گریبانند و مهم تر از همه حاضرشدن در دادگاه و دفاع از خودش است. دفاع از خودش و دفاع از نام کسی که به اعتبار او به ریاست جمهوری رسید. اول از رجایی دفاع کند بعد به دنبال احیای آرمان های اصیل انقلاب باشد. احمدی نژاد نمی داند در سیاست بهترین دفاع حمله نیست. بهترین دفاع، دادن پاسخ های قانع کننده با سند و مدرک است. مگر اینکه جفت دست های او هم پوچ باشد. *سردبیر روزنامه شرق
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code