زنگ خطری برای مسوولان
۱۳۹۵/۰۷/۳۰ ۱۰:۲۰ چاپ
گیل نگاه: اعتیاد در گذشته مربوط به بزرگ سالان می شد و استعمال مواد مخدر گیاهی مرسوم بود. رفته رفته سن اعتیاد پایین آمد و نگرانی ها در مورد شیوع اعتیاد در میان جوانان، تبدیل به واقعیت شد و گفته می شود میانگین سن شروع استفاده از مواد مخدر در کشور به ۲۰ سال رسیده است. با رواج مواد مخدر صنعتی و دسترسی آسان به آن، جوانان و نوجوانان زیادی به اعتیاد کشیده می شوند. بخش بزرگی از جمعیت جوانان و نوجوانان را دانش آموزان تشکیل می دهند که گویا اعتیاد به مدارس هم کشیده شده است. سال ۱۳۸۷ بود که محمدرضا جهانی، قائم مقام دبیر کل وقت ستاد مبارزه با مواد مخدر، آمار دانش آموزان معتاد را اعلام کرد و از وجود ۳۰ هزار دانش آموز معتاد در کشور خبر داد. این آمار زمانی اعلام شد که هنوز کارشناسان برای بررسی وضعیت مواد مخدر در کشور، به طرح ارزیابی سریع وضعیت اعتیاد در کشور استناد می کردند که در سال ۱۳۸۶ انجام شده بود. آمار اعلام شده، بر اساس شمار دانش آموزان خودمعرف بود و بنابراین دانش آموزانی که تمایل به ترک نداشتند در آن لحاظ نشده بودند. از سوی دیگر به گواه طرح شیوع شناسی مصرف مواد مخدر که در سال ۱۳۹۰ انجام شد میزان مصرف مواد در گروه سنی ۱۵ تا ۱۹ سال معادل ۵۶/۱۳ درصد، گروه سنی ۲۰ تا ۲۴ سال معادل ۸۳/۱۶ درصد و ۲۵ تا ۲۹ سال معادل ۳۲/۱۴ درصد است و باقیمانده این رقم به گروه های سنی ۳۰ تا ۶۴ سال اختصاص دارد. با توجه به این آمار که پنج سالی از آن گذشته، بالای ۱۳ درصد معتادان کشور در سن تحصیل هستند و بخش قابل توجهی از آن ها در مدارس به سر می برند. این در حالی است که مسئولان آموزش وپرورش، وجود چنین چیزی را انکار می کنند. انکار مسئولان باعث می شود دانش آموزان معتاد، دیر شناسایی شوند یا اصلا شناسایی نشوند و وقتی دانش آموزی معتاد در مدرسه به حال خود رها می شود و خدمات مددکاری به سرعت در اختیارش قرار نمی گیرد، احتمال ابتلای باقی دانش آموزان مدرسه به اعتیاد بیشتر می شود. به عقیده کارشناسان، یکی از دلایل گرایش به اعتیاد در بین دانش آموزان، هیجان پذیری و هیجان طلبی است. در این سن هرچقدر افراد باهوش تر باشند، سوالات بیشتری دارند و کنجکاوترند و اگر سوژه کنجکاوی، مساله آسیب رسانی مانند مواد مخدر باشد، احتمال مصرف مواد مخدر بالا می رود. عامل دیگر گرایش به مواد مخدر در بین دانش آموزان، الگوپذیری از خانواده است؛ به این معنا که نوجوان با یادگیری مشاهده ای، الگویی را می آموزد. مثلا پدر و مادر اگر به هر یک از مواد اعتیادآور معتاد باشند، این مساله، گرایش نوجوان به مواد را تسهیل می کند. درعین حال باید توجه داشت هر نوجوانی که پدر و مادر معتاد دارد، به اعتیاد گرایش پیدا نمی کند. البته نباید از نقش گروه همسالان و دوستان در گرایش نوجوانان به اعتیاد چشم پوشید. امروزه ضریب گرایش به اعتیاد در میان نوجوانان مقاطع تحصیلی راهنمایی و دبیرستان بیش از سایر گروه های سنی است که این کاهش سن ، تبعات زیادی را به دنبال دارد. عدم همکاری آموزش وپرورش به عقیده فعالان اجتماعی، آموزش وپرورش زمانی که بحث آسیب های اجتماعی و اعتیاد دانش آموزان به میان می آید با هیچ سازمانی همکاری نمی کند، زیرا ساختار آموزش وپرورش در برخورد با آسیب های اجتماعی بسیار بسته است. مسئولان ستاد مبارزه با مواد مخدر نیز از عدم همکاری آموزش وپرورش در زمینه شیوع شناسی اعتیاد در مدارس گلایه دارند. بنا بر اعلام ستاد مبارزه با مواد مخدر، نیم درصد جمعیت دانش آموزانی که در سال ۸۰ بین کلاس های سوم راهنمایی تا پایان متوسطه قرار داشتند، تجربه حداقل یک بار مصرف مواد مخدر را دارند. این میزان در سال ۹۰ دو برابر شده و به یک درصد رسیده است. اگر جمعیت دانش آموزان بین کلاس های سوم راهنمایی تا پایان متوسطه را 4/5 میلیون نفر در نظر گرفته باشیم می توانیم بگوییم که هم اکنون ۴۵ هزار نفر از دانش آموزان، تجربه حداقل یک بار مصرف مواد مخدر را در دوران تحصیل خود داشته اند. این مساله، زنگ خطری جدی است تا والدین، اولیای مدارس و مسئولان را متوجه این موضوع کند که دانش آموزان از خانه تا مدرسه و جامعه باید تحت نظارت های نامحسوس قرار بگیرند. مدارس خانه دوم تمام دانش آموزان است و آن ها زمان زیادی را در مدرسه می گذراند. بنابراین اولیای آموزشی و تربیتی آموزش وپرورش عهده دار وظیفه ای سنگین تر از دهه های قبل هستند تا در مسیر پیش رو به تربیت نسلی همت بگمارند که عاری از وسوسه های تخریبی چون گرایش به مواد مخدر باشند.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code